8/12/2006 - kadın.. ölüyor..

yaşı .. 50

medeni durumu.. boşanmış..

2 çocuklu

biri oğlan biri kız..

kız 34 oğlan 30 yaşında..

boşanma tarihi.. kızının düğününden sonraki hafta içinde

boşanma nedeni.. yaşamaya başlamak..

boşandıktan sonra yapılanlar..

saçı kestirip.. sarıya boyatmak..

sol omuz başına akrep dövmesi

kaşlara botoks..

çene çevresine dolgu..

yer.. hastane..

teşhis.. akciğer kanseri..

tepki.. daha hiç yaşamadım ki..

sorsam ..neydi yaşamak istediğin..

bir ara sıkıştırdı laf arasında.. ikiz torunum var.. ne şanssız çocuklar bir kere oturup oynayamadım..

hala örtüyor ne yaşamak istediğini.. demiyorum.. bunun için botoksa dolguya gerek mi vardı??

iki gün sonra..

tedavi programı.. 3 gün kemoterapi..3hafta ara..

aralarda saç kaş kaybı..

bulantı kusma halsizlik..

acık düzelince.. gene kemoterapi..

tanınan süre.. 6 ay..

hiç yaşamadım ki..

sabah visiti..

hem arkadaşı hem doktoru..

bir yemeğe çıkalım seninle..

acı bir kahkaha..  o dediğin 7 yıl önceydi..

şimdi ne sende ne bende hal var..

hem zaten seni ne yapayım..

herkes genç istiyor..

sen de ben de..

sonunda..

biliyor ne yaşamak istediğini..

ama yaşayamayacak..

bir akşam..bakılacak.. sevilecek..korunacak.. kızılacak.. uğruna birşeyler yapılacak..  kadın olarak hissetmek iyi gelmez miydi.. ??

onkoloji servislerine yakışıklı sosyal görevli almak gerek..

odalara dimmer takmak.. demirbaş olarak birer şişe şarap.. iki kadeh ve mumlar gerek..

yaşamadan ölenlerin odasına..